بازدید: 0 نویسنده: ویرایشگر سایت زمان انتشار: 2026-10-20 منبع: سایت
در طول عملکرد عادی ترانسفورماتور، یک میدان الکتریکی بین سیم‌پیچ‌های برق‌دار و مخزن وجود دارد که هسته و سایر اجزای فلزی درون این میدان قرار دارند. به دلیل توزیع نابرابر خازن و قدرت میدان متفاوت، اگر هسته به طور قابل اعتمادی زمین نباشد، پدیده های شارژ و دشارژ رخ می دهد. این می تواند عایق جامد را تخریب کند و قدرت دی الکتریک روغن را کاهش دهد. بنابراین، هسته باید دارای یک زمین تک نقطه ای قابل اعتماد باشد.
لمینیت های هسته ترانسفورماتور از ورق های فولادی سیلیکونی تشکیل شده اند. برای به حداقل رساندن جریان های گردابی، سطح خاصی از مقاومت عایق بین ورق ها وجود دارد (معمولاً از چند اهم تا چند ده اهم). از آنجایی که ظرفیت بین ورق بسیار زیاد است، می توان آن را یک مسیر رسانا در یک میدان الکتریکی متناوب در نظر گرفت. بنابراین، زمین‌کردن هسته در یک نقطه کافی است تا پتانسیل کل لایه‌های هسته روی هم به پتانسیل زمین متصل شود.
اگر هسته ترانسفورماتور یا اجزای فلزی آن در دو یا چند نقطه به زمین متصل شوند، یک حلقه بسته بین نقاط اتصال به زمین تشکیل می شود. این حلقه بخشی از شار مغناطیسی را به هم متصل می‌کند و نیروی الکتروموتور (EMF) را القا می‌کند و جریان در گردش ایجاد می‌کند. این منجر به گرمای بیش از حد موضعی می شود و حتی می تواند هسته را بسوزاند.
زمین تک نقطه ای تنها شرط زمین قابل قبول و عادی برای هسته ترانسفورماتور است. به عبارت دیگر، هسته باید زمین شود و دقیقاً در یک نقطه زمین شود.
برای ساختار گیره یوغ باید یک سرب زمین جداگانه نصب شود. اگر هسته به طور تصادفی با ساختار گیره بالایی تماس پیدا کند و باعث ایجاد خطای زمین چند نقطه ای شود، جریان خطا فقط در داخل هسته و ساختار گیره به گردش در می آید. هیچ جریانی از سرب اتصال به زمین عبور نمی کند، که می تواند پرسنل را گمراه کند تا تصور کنند هیچ عیبی وجود ندارد. با نصب این سرب مجزا، یک حلقه بسته از طریق دو سیم اتصال زمین خارجی بدون در نظر گرفتن جایی که هسته با ساختار گیره تماس می‌گیرد، تشکیل می‌شود و اجازه می‌دهد تا جریان زمین به طور دقیق از خارج تشخیص داده شود.
