بازدید: 0 نویسنده: ویرایشگر سایت زمان انتشار: 2026-10-20 منبع: سایت
در طول عملکرد عادی یک ترانسفورماتور آنیل شده، یک میدان الکتریکی بین سیم‌پیچ‌های برق‌دار و مخزن وجود دارد که هسته و سایر اجزای فلزی درون این میدان قرار دارند. به دلیل توزیع نابرابر خازن و قدرت میدان متفاوت، اگر هسته به طور قابل اعتمادی زمین نباشد، پدیده های شارژ و دشارژ رخ می دهد. این می تواند عایق جامد را تخریب کند و قدرت دی الکتریک روغن را کاهش دهد. بنابراین، هسته باید دارای یک زمین تک نقطه ای قابل اعتماد باشد.
هسته یک ترانسفورماتور آنیل شده از ورق های فولادی سیلیکونی تشکیل شده است. برای به حداقل رساندن جریان های گردابی، سطح خاصی از مقاومت عایق بین ورق ها وجود دارد (معمولاً از چند اهم تا چند ده اهم). از آنجایی که ظرفیت بین ورق بسیار زیاد است، می توان آن را یک مسیر رسانا در یک میدان الکتریکی متناوب در نظر گرفت. بنابراین، زمین‌کردن هسته در یک نقطه کافی است تا پتانسیل کل لایه‌های هسته روی هم به پتانسیل زمین متصل شود.
اگر هسته یک ترانسفورماتور آنیل شده یا اجزای فلزی آن در دو یا چند نقطه به زمین متصل شود، یک حلقه بسته بین نقاط اتصال زمین تشکیل می شود. این حلقه بخشی از شار مغناطیسی را به هم متصل می‌کند و نیروی الکتروموتور (EMF) را القا می‌کند و جریان در گردش ایجاد می‌کند. این منجر به گرمای بیش از حد موضعی می شود و حتی می تواند هسته را بسوزاند. زمین تک نقطه ای تنها شرط زمین قابل قبول و عادی برای هسته ترانسفورماتور است. به عبارت دیگر، هسته باید زمین باشد و دقیقاً در یک نقطه زمین شود.
خطاهای اصلی در درجه اول توسط دو عامل ایجاد می شوند: تکنیک های ساخت و ساز ضعیف که منجر به اتصال کوتاه می شود، و عوامل خارجی یا لوازم جانبی که باعث اتصال زمین چند نقطه ای می شوند.
